خانومی خیلی دوست دارم ، دلم برات تنگ شده ...

یک عالمه می بوسمت ...

دوست داررررررررررررررررررررررم

 مي گويند زماني که قرار بود دادگاه لاهه براي رسيدگي به دعاوي انگليس در ماجراي ملي شدن صنعت نفت تشکيل شود ، دکتر مصدق با هيات همراه زودتر از موقع به محل رفت . در حالي که پيشاپيش جاي نشستن همه ي شرکت کنندگان تعيين شده بود ، دکتر مصدق رفت و به نمايندگي هيات ايران روي صندلي نماينده انگلستان نشست .

کم کم ماجرا داشت پيچيده مي شد و بيخ پيدا ميكرد که مصدق بالاخره به صدا در آمد و گفت :

اکنون چند صباحی است که زندگی را طوری دیگر می بینم.

قشنگ  یعنی چه؟

آری سهراب جان، قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال!

ای کاش روزی که عاشقانه اشکال را نگاه می کردم به این فکر می کردم که همه را قشنگ ببینم!

حال راه خیلی باریک و بلند است و جایی برای لغزیدن باقی نیست و چه کنم که این قلب نازک و غمناک من توان آسیاب سخت را ندارد و در این چرخش تند زمانه خواهد ایستاد!

احسان در آن روز که می گفتی: ای کاش که می شد که بنگارم!

می بایست فکری بحال روزهای نگارش هم می کردی

نامم را پدرم انتخاب کرد، نام خانوادگي ام را يکي از اجدادم! ديگر بس است!

راهم را خودم انتخاب خواهم کرد. ...

                        ستایش کردم گفتند خرافات است.

                        عاشق شدم گفتند دروغ است.

                        خندیدم گفتند دیوانه است.

                        گریستم گفتند بهانه است.

زندگی را نگه دارید می خواهم پیاده شوم.

استاد دکتر علی شريعتي

خدایا تو شبان منی، محتاج هیچ چیز نخواهم بود.

این روزها غم عجیبی وجودم را به تاراج برده. آنچنان که نای حرف زدن ندارم، دوست دارم حرف بزنم!

راه باریک و پر شیب شده است. شاید آن روزها که در سر بالایی زندگی بودم باید شکر می کردم و به روزهایی که در سراشیبی هستم دل نمی بستم.

آری راه های زیادی را رفته و نرفته رها کردم. نه بس است، دکتر بهتر می گوید:

                              ستایش کردم گفتند خرافات است.

                              عاشق شدم گفتند دروغ است.

                              خندیدم گفتند دیوانه است.

                              گریستم گفتند بهانه است. زندگی را نگه دارید می خواهم پیاده شوم.

ای سان جان،

ای کاش می شد که بنگارم ولی افسوس که نه کاغذش را دارم و نه قلمش را.

تشکر از استادی که حرف آخرش رو هیچوقت یادم نمی ره:

"انشا ا... همتون موفق بشید  ... 

  ان شاا... هر کی هر چه قدر که خونده همونقدر نتیجه بگیره"

1ـ به خاطر داشته باش که عشقهای سترگ ودستاوردهای عظیم، به خطر کردنها و ریسکهای بزرگ محتاجند.

2ـ وقتی چیزی را از دست دادی، درس گرفتن از آن را از دست نده.

3ـ این سه میم را همواره دنبال کن:

   3ـ1ـ  محبت و احترام به خود را

   3ـ2ـ  محبت به همگان را

   3ـ3ـ  و مسئولیت پذیری در برابر کارهایی که کرده ای

4ـ به خاطر داشته باش دست نیافتن به آنچه می جویی گاه یک شانس بزرگ است.

5ـ اگر می خواهی قواعد بازی را عوض کنی اول قواعد را بیاموز.

6ـ به خاطر یک مشاجره کوچک، ارتباطی بزرگ را از دست نده.

7ـ وقتی دانستی که خطایی مرتکب شده ای، گامهایی را پیاپی برای رفع آن خطا بردار.

8ـ بخشی از هر روز خود را به تنهایی بگذران.

9ـ چشمان خود را نسبت به تغییرات بگشا، اما ارزشهای خود را به سادگی در برابر آنها واننه.

10ـ به خاطر داشته باش گاه سکوت بهترین پاسخ است.

11ـ شرافتمندانه بزی؛ که هر گاه بیشتر عمر کردی، با یادآوری زندگی خویش دوباره شادی را تجربه کنی...

12ـ زیرساخت زندگی شما، وجود جوی از محبت و عشق در محیط خانه و خانواده است..

13ـ در مواقعی که با محبوب خویش ماجرا می کنی و از او گلایه داری، تنها به موضوعات کنونی بپرداز و سراغی از گلایه های قدیم نگیر.

14ـ دانش خود را با دیگران در میان گذار...... این تنها راه جاودانگی است.

15ـ با دنیا و زندگی زمینی بر سر مهر باش.

16ـ سالی یک بار جایی برو که تا کنون هرگز نرفته ای.

17ـ بدان که بهترین ارتباط آن است که عشق شما به هم، از نیاز شما به هم سبقت گیرد.

18ـ وقتی می خواهی موفقیت خود را ارزیابی کنی، ببین چه را از دست داده ای که چنین را به دست آورده ای.

19ـ در عشق و آشپزی، جسورانه دل را به دریا بزن.

نگرانی هرگز اندوه فردا را زايل نخواهد کرد، فقط امروز را از شادی تهی میکند

{اینم واسه خودم}

براي آنها كه مي كوشند پرواز را تجربه كنند، گام آخر هميشه سرنوشت ساز است و بال پريدن هميشه ماندگار. آنها كه روزها و ساعت‌هاي شيرين خود را فداي تلاش و پشت كارشان كردند حالامي توانند با سودايي پر از شوق موفقيت به آسمان آينده اي پرواز كنند كه بر تارك آن "پیروزی" چون خورشيد مي درخشد.

از امروز وارد بیست و شش سالگی می شم ، 25 رفت تا روز های سفیدی از راه برسد ...

بیست و شش ، رازهای مهمی را در خود دارد که همه را در وقتش به بهترین شکل نشان خواهم داد ...

با انتظار موفقیت بزرگی که قصدش را دارم

کوهنوردی می‌ خواست به قله بلندی صعود کند. پس از سال‌های سال تمرین و آمادگی ، هنگامی که قصد داشت سفر خود را آغاز کند شکوه و عظمت پیروزی را پیش روی خود آورد و تصمیم گرفت صعود را به تنهایی انجام دهد او سفرش را زمانی آغاز کرد که هوا رفته رفته رو به تاریکی می‌رفت ولی قهرمان ما به جای آنکه چادر بزند و شب را زیر چادر به صبح برساند، به صعودش ادامه داد تا این که هوا کاملا تاریک شد. به جز تاریکی هیچ چیز دیده نمی‌شد. سیاهی شب همه جا را پوشانده بود و مرد نمی‌توانست چیزی ببیند حتی ماه و ستاره‌ها پشت انبوهی از ابر پنهان شده بودند.

کوهنورد همان‌طور که داشت بالا می‌رفت ، در حالی که چیزی به فتح قله نمانده بود، پایش لیز خورد و با سرعت هر چه تمام‌تر سقوط کرد. سقوط همچنان ادامه داشت و او در آن لحظات سرشار از هراس ، تمامی خاطرات خوب و بد زندگی‌اش را به یاد می‌آورد.

داشت فکر می ‌کرد چقدر به مرگ نزدیک شده است که ناگهان دنباله طنابی که به دور کمرش حلقه خورده بود بین شاخه های درختی در شیب کوه گیر کرد و مانع از سقوط کاملش شد. در آن لحظات سنگین سکوت، که هیچ امیدی نداشت از ته دل فریاد زد: خدایا کمکم کن !

ناگهان ندایی از دل آسمان پاسخ داد از من چه می‌خواهی؟

- نجاتم بده خدای من!

- واقعا" فکر می ‌کنی می‌توانم نجاتت دهم؟

- البته ! تو تنها کسی هستی که می‌ توانی مرا نجات دهی.

- پس آن طناب دور کمرت را ببّر!

و بعد سکوت عمیقی همه جا را فراگرفت.

اما مرد تصمیم گرفت با تمام توان مانع از پاره شدن طناب حلقه شده به دورکمرش شود. روز بعد، گروه نجات گزارش داد که جسد منجمد شده یک کوهنورد در حالی پیدا شد که طنابی به دور کمرش حلقه شده بود و تنها دو متر با زمین فاصله داشت...

من و شما چی؟ چه قدر تا حالا به طنابی در تاریکی ‌چسبیدیم به خیال نجات ؟

تا حالا چه قدر حس کردیم که خداوند فراموشمان کرده ؟ یکبار امتحان کنیم؛بیایید طناب رو رها کنیم ...

ترسو را توفيق و كاميابي محال است.

هزاران نفر برای باریدن باران دعا می‌کنند،

غافل از آنکه خداوند با کودکی است که چکمه‌هایش سوراخ است.

نامه چند کودک به خدا:

خدایا! کاری کن وقتی آدم‌ها می‌خوان دروغ بگن یادشون بره! (پویا گلپر / 10 ساله)

ای خدای مهربان! من رستم دستان را خیلی دوست دارم از تو خواهش می‌کنم کاری کنی که شبی او را در خواب ببینم! (شایان نوری / 9 ساله)

خدای عزیزم! سلام. من پارسال با دوستم در خونه‌ها را می‌زدیم و فرار می‌کردیم. خدایا منو ببخش و اگه مُردم بخاطر این کار منو به جهنم نبر چون من امسال دیگه این کار رو نمی‌کنم! (دلنیا عبدی‌پور / 10 ساله)

خدایا مهدکودک از خانه ما آنقدر دور باشد که هر چه برویم، نرسیم. بعد برگردیم خانه با مامان و کیف چاشتم. پاهای من یک دعا دارند آنها کفش پاشنه بلند تلق تلوقی (!) می‌خوان دعا می‌کنند بزرگ شوند که قدشان دراز شود! (باران خوارزمیان / 4 ساله)